วันที่ 23 กันยายน 2567 กองพัฒนานวัตกรรมการยุติธรรม ได้จัดโครงการปัญญาบําบัดเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตผู้ต้องขัง ณ ทัณฑสถานหญิงกลาง กรุงเทพมหานคร โดยพระพรหมศากยวงศ์วิสุทธิ์ (อนิลมาน ธมฺมสากิโย) เป็นพระวิทยากร โดยบรรยายกิจกรรมปัญญาบําบัดให้กับผู้ต้องขังหญิงชาวต่างชาติ เกี่ยวกับการรู้จักตัวตนที่แท้จริงของตนเอง ซึ่งมนุษย์ส่วนใหญ่มักจะรู้จักตนเองจากปัจจัยภายนอกเช่น ชื่อเสียงเรียงนาม ถิ่นที่อยู่อาศัย หรือภาพลักษณ์ภายนอก แต่การมีตัวตนของมนุษย์ไม่จำเป็นต้องคล้อยตามนิยามที่สังคมกำหนดเสมอไป การรู้จักตนเองควรเริ่มต้นจากจิตใจของตน ซึ่งหากเราสามารถทราบตัวตนของเราได้ เราจะสามารถทราบขอบเขตและบทบาทของเรา รู้ถึงสิ่งที่ตนเองต้องการ และรู้ว่าสิ่งใดคือความสุข ทั้งนี้ มนุษย์ยังคงมีการแสวงหาความสุขจากภายนอก ทั้งจากทรัพย์เงินทองลาภยศสรรเสริญ และเกียรติภูมิ ซึ่งสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งถูกกำหนดโดยกรอบของสังคมมากกว่าเป็นความสุขที่เกิดขึ้นจากจิตใจของตนเอง และการมีทรัพย์สินเงินทองอาจไม่สามารถนำมาสู่ความสุขที่แท้จริงได้หากเราไม่สามารถแสวงหาความสุขจากจิตใจของเรา นอกจากนี้ พระอาจารย์ฯ ยังได้บรรยายถึงการมีความสุขกับปัจจุบันและการมีความหวังกับอนาคต ซึ่งอดีตเป็นสิ่งที่ดำเนินผ่านไปแล้วและไม่สามารถแก้ไขได้ มนุษย์จึงควรเริ่มต้นใหม่จากปัจจุบันโดยละทิ้งอดีตไว้ข้างหลังจึงจะก้าวสู่อนาคตต่อไปได้ และถึงแม้ชีวิตจะเคยผิดพลาด มนุษย์ย่อมสามารถเริ่มต้นใหม่ได้โดยเลือกทำแต่สิ่งที่ดี ในระหว่างการบรรยาย พระอาจารย์ฯ ได้เปิดโอกาสให้ผู้ต้องขังได้แสดงความคิดเห็น ซึ่งผู้ต้องขังได้แสดงทัศนะอย่างมีความหวัง และถึงแม้จะมีอดีตอย่างไร ทุกคนมีความพร้อมที่จะมองข้ามอดีต มีความสุขกับปัจจุบัน และก้าวไปข้างหน้าต่อไป